(Op)nieuw een (t)huis

Het nomadenbestaan bracht mij gedurende het grootste deel van mijn volwassen leven vrijheid en blijheid.  Nu voelt het, met haltes rap op elkaar volgend, als een onstuimige rivier waarop ik mij bevind. Eerder liet deze rivier van het leven mijn bootje rustig door haar meanders kabbelen, nu zet ik in elke bocht voet aan land.

Afgelopen jaren vormden Bayanga en Berlijn afwisselend een thuis en op beide plekken verzamelde ik fijne en bijzondere mensen om mij heen. In mijn afwezigheid bezegelden veel van mijn vrienden in Nederland hun liefde met talloze baby’s, werden er huizen gekocht en meerdere visgraatvloeren gelegd.  Dat andere leven voor die ander en dat van mij verder weg verandert de dynamiek en de behoeftes van vriendschappen.
In het levendige Berlijn raakte ik bevriend met jonge, gelijkgestemde en inspirerende vrouwen met minstens zo boeiende bewandelde levenspaden.
Een uitdagend bestaan in het afgelegen regenwoud vereist eigenzinnigheid van een mens, iets wat onmiddellijk verbindt. Het is daar waar de dagen zich vullen met avontuur en de vriendschap zich snel verdiept.

Een plan werd opgesteld waarin een heel jaar van het promotie-onderzoek in het verre groen uitgevoerd mocht worden. Mijn levenswens in optima figura. Het loopt anders die dag in september en de vanzelfsprekendheid op een morgen tezamen is er niet meer. Een diagnose treft ons als gezin recht in het hart, waarbij een ernstig ziek lijf een voortijdig vertrek voorspelt. Een vertrek van een vol leven gevuld met liefde, psychologie, kunst, pionieren in de (gehandicapten)zorg, inspirerende samenkomsten en een onuitputtelijke stroom van creatieve initiatieven die nog niet ten einde is. Het zou niet zo mogen zijn.

In tijden van verdriet wordt toch de tassen gepakt en vertrokken voor avontuur 3.0. Ditmaal met mijn trouwste partner van dit levendige leven: de hond. Naar het land waar ik ondertussen niet enkel mijn hart ben kwijtgeraakt aan de natuur en haar mensen, maar ook terug naar daar waar liefde bloeit. Waar ik de vorige missie op veertjes liep naar de landingsbaan en mijn hart elke keer een sprongetje maakt bij het geluid van een naderend vliegtuigje, blijft het nu bij een onbeantwoord verlangen naar die ander. Terwijl de regen met geweld op ons dak klettert, vulden onbevredigde verlangens in de avond mijn hoofd en huis.

Ver weg van het leed thuis, hol ik opnieuw achter geiten, vaccineer ik de dorpshonden, trek ik sprintjes op de zandbank en vullen de dagen zich vlot. Daar vind ik opnieuw geluk in het zijn. Bezwaard geluk weliswaar. Daar waar ik eerder weg voer van de Nederlands oevers, keer ik vroegtijdig terug naar daar waar ik lange tijd geleden vertrok: het ouderlijk huis. Afrika laat ik tijdelijk achter en trek ik in bij degenen die mij eerder de wijde wereld in lieten gaan.
​
Met weekenden op het Nederlandse platteland, land ik nu gedurende de week in Greifswald.
Opnieuw een thuis. I guess “home is where my heart and dog is”.