République Centrafricaine

De Centraal Afrikaanse Republiek. Een land in het midden  van Afrika met bekendere buurlanden Kameroen en de Congo's . Een negatief reisadvies en het ontbreken van aantrekkelijke reisgidsen voorkomen dat velen van ons er ooit zullen zijn. En dat is nu doodzonde.

Het is hier namelijk prachtig. De ontelbaar mooie vlindersoorten die graag landen op de kleurrijke onderbroeken hangend aan de (hand)waslijn. Die onderbroeken staan in schril contrast met hetgeen mijn lijf hier elke dag omhult. Dat zijn namelijk enkel sobere, maar nuttige, rangerkleuren. De natuur hier is veelzijdig en altijd present. De vogels hoor ik vanaf vroeg in de morgen zingen en de apen doen boomtoppen wuiven wanneer zij enorme sprongen maken op grote hoogte in de middag. Kort flitsen er staartjes en kopjes tussen het  torenhoge groen, maar tot op heden geen mogelijkheid gehad tot determinatie van deze dieren.
En dan een belangrijk zwaargewicht hier; de bosolifant. Deze jongens walsen onverwacht zich een weg door dichte begroeiing en geven mijn bewegingen hier op het terrein en in het regenwoud elke dag net dat beetje extra spanning.

Voordat ik mijn eindbestemming Bayanga bereik, breng ik enkele dagen door in hoofdstad Bangui. Een levendige, Afrikaanse stad, waar op elke hoek koopwaar wordt aangeprezen en fijne ritmische  muziek de hele dag klinkt uit de luidsprekers zoals ik het eerder ook zag in Kenia. Het straatbeeld wordt echter gedomineerd door auto’s van de Verenigde Naties en NGO's. 

De vlucht van de hoofdstad naar het prachtige natuurreservaat Dzanga-Sangha is een ware belevenis. Eentje die lastig te vangen valt in woorden blijkt nu, vandaar de foto onderaan dit bericht. 
Ik stap aan boord van een klein vliegtuigje met oude stickers die mogelijk verwijzen naar haar historie in dienst van WFP en United Nations. Zorgvuldig worden mijn 8 stuks bagage aan labmateriaal én crocs gewogen en over het enigszins romantische vliegtuigje verdeeld. Voor de juiste balans tijdens het vliegen worden ook de passagiers evenredig verdeeld en prijs ik mijzelf direct gelukkig met een plekje achter de piloot bij het raampje. De 50 minuten durende vlucht over de woeste ongerepte natuur die dit regenwoud rijk is, maakt mij stil. Kort voor de landing vliegen wij over Dzanga bai, een unieke plek in de wereld waar enorme aantallen olifanten samen hun dorst lessen. Ik kijk, geniet en voel mijzelf en mijn gedachten opstijgen binnen het vliegtuigje. Dit immense stuk groen gaat mijn tijdelijke thuis worden en dat wordt een onbekend groot avontuur besef ik mij.  

Vroege zonsondergangen geven lange, donkere avonden en tijd voor bezinning en (zelf)studie bij kaarslicht. Er is dan ook oneindig veel te bestuderen en leren over dit land, haar diersoorten, mijn onderzoek en de Franse en Sango taal. In mijn tijdelijke huisje is er sprake van een door mij vlot geaccepteerde rijke biodiversiteit. Van het leger mieren die mijn slechte schoonmaakskills pijnlijk bloot leggen, een gifgele exoot(ische)/kikker op de toiletbril, spinnen in verschillende maten en vormen tot alle soorten hoppers die je´s avonds dikwijls een hartverzakking bezorgen met hun duik in het diepe of  op mijn lijf.

Het verblijf hier is nog kort en de komende maanden zal de dynamiek van onderzoek doen en het uitdagende leven hier vast nog vele, andere, inzichten geven.
Desondanks voelt het nu al als een enorm privilege om hier tijdelijk een thuis te mogen hebben.

Één van de volgende blogs zal ik wijden aan mijn collega dierenarts Frédéric, een boomlange jonge Centrafricainer die een, internationaal, podium verdient. Vanwege zijn ambities en levensmoed in een land waarin kansen niet zo grijpbaar zijn dan ze voor jongeren elders in de wereld zijn.  Zoals in die wereld van mij.